Stroopwafels wereldwijd: Brazilië

Happy waffles

 Bas kwam, zag en veroverde Brazilië

Er wordt stevig doorgewerkt door de vijf vrouwen in de Happy Waffles fabriek. Zij maken de stroopwafels met de hand. Met keurige hoofdnetjes op hebben ze de taken goed verdeeld. Op een plank liggen netjes opgerolde repen deeg die tot ronde plakken worden gerold. Daarna bakt werkneemster Luana er mooie ronde koeken van. Haar collega verspreidt met een spaan de kleverige stroop tussen de wafels. Een derde collega neemt het blad vol wafels mee naar een koele kamer waar ze kunnen drogen. Bas Greiner (41), donker haar als een Braziliaan, maar Nederlander, bemoeit zich nauwelijks meer met de wafelproductie.

‘De vrouwen draaien de fabriek vrijwel zelfstandig. Ik krijg door wat er ingekocht moet worden en hoe de productie loopt. We bakken tweeduizend stroopwafels per dag en rondom feestdagen is het nog meer. Met Koningsdag hadden we een grote order van het Nederlandse consulaat.’ Het geeft Bas altijd een goed gevoel om Brazilianen voor het eerst een Nederlandse stroopwafel te laten proeven. Na de eerste hap volgt onmiddellijk een tweede. Dan ziet hij de twinkeling in hun ogen en met een enorm enthousiasme wordt vervolgens de rest van de wafel gulzig verorberd. Het is dan ook niet helemaal verwonderlijk dat het de Nederlander lukte om in korte tijd zijn zelfgebakken Nederlandse stroopwafels in de schappen van de Braziliaanse winkels te krijgen én op het menu van coffeeshops en lunchrooms. Bas: ’Ik wist dat het zou aanslaan. Ik had alleen totaal geen ervaring met het bakken van stroopwafels. Eerder had ik met een Jeep Cherokee ruim 25.000 kilometer afgelegd op reis door Zuid-Amerika. Terug in Nederland kon ik mijn draai niet meer vinden. Het avontuur riep.’

Stroopwafelijzer in de bagage

In een idyllisch bergdorpje in Brazilië staat nu de fabriek waar Bas de wafels bakt. Het oer-Hollandse koekje blijkt inderdaad een enorm succes in Brazilië: ‘Brazilianen houden van zoet, het slaat hier in als een bom.’ Het begon in 2011 met een koffer vol kleren en een stroopwafelijzer. Met het stroopwafelijzer in zijn tas, trok Bas eerst in bij een vriend. In diens keuken begon hij zich te verdiepen in het maken van stroopwafels: ‘Bij het stroopwafelijzer zat een recept en zo ben ik begonnen. Het mooie aan stroopwafels is dat je ze zelf kunt maken. Dus je kunt klein beginnen. Als je wilt groeien komt er veel bij kijken, van marketing tot management, het bakken, de automatisering van de productie. Het is een project waar ik nog jaren mijn tanden in kan zetten zonder me te vervelen. Daarbij zag ik ook een gat in de markt.’

Pan op het vuur en pruttelen maar

Het was geen makkelijke start. Om te beginnen was het belangrijkste ingrediënt voor de wafels, de gekarameliseerde suikerstroop, niet te krijgen in Brazilië. Bas: ‘Ik ben de stroop zelf gaan maken. Pan op het vuur, suiker erin en pruttelen maar. Het was nog best gevaarlijk, want het goedje wordt loeiheet. Wanneer het fout ging, bijvoorbeeld omdat ik de pan liet overkoken, dan veranderde de keuken van mijn vriend in een kleverige suikerbende.’ Na een tijdje experimenteren begon Bas het bakken in de vingers te krijgen. De tijd was rijp voor de proef op de som. Hij stapte op de fiets met een doos stroopwafels achterop. ‘Ik ging langs bij bakkerijtjes en lunchrooms en liet de eigenaren proeven. Soms bood ik ook gewoon mensen op een terras een stroopwafel aan. De reacties waren lovend. “Dit valt echt in de smaak”, realiseerde ik me. Brazilianen eten koekjes bij de thee maar ze willen vaak ook iets zoets na de warme lunch.‘

Stroopwafels onder het bed

Dat Bas zich nauwelijks verstaanbaar kon maken in het Portugees, deerde niet. ‘Ik heb altijd veel gereisd in mijn jeugd en tijdens mijn studie, van Japan tot Tanzania. Daar begrijpt ook niemand je. De Brazilianen vonden het wel leuk dat een Hollander in hun land iets probeert op te bouwen. Ze moedigden me ook aan.‘ Na de eerste experimentele fase van in de ‘geleende’ keuken van zijn goede vriend huurde Bas een eigen appartement op een meer centrale plek in Rio. Op een paar vierkante meter produceerde hij steeds grotere hoeveelheden stroopwafels. Het lukte hem om zijn wafels ook te verkopen aan barretjes bij bekende toeristische attracties zoals het beroemde beeld van ‘Christus de Verlosser’ en op de Suikerberg met zijn fenomenale uitzicht. Ook op beide luchthavens van Rio zijn de wafels dan al te koop. De vraag nam toe en dus werd na een paar maanden ook het appartement te klein. Overal, zelfs onder het bed, lagen ladingen verpakte stroopwafels.

Happy Waffles, happy bakker

‘Toen ik eenmaal een naam had en mijn eigen verpakking, was het ineens echt professioneel’, zegt Bas. ‘Ik heb iets met de naam ”happy”. Ik word er vrolijk van. In Nederland had ik een garnalenbedrijf Happy Shrimps. Mijn wafelbusiness zou dus Happy Waffles heten.’ Niet alleen de wafels waren ‘happy’, ook Bas. Hij trouwde met zijn Braziliaanse liefde Rachel en verhuisde de hele productie naar het dorp Itaipava, Rachels thuisbasis. Het mooie dorpje ruim een uur buiten Rio trekt in de weekenden rijke cariocas (inwoners van Rio) aan die in de bergen genieten van hun rust. Het is even zoeken naar de fabriek in een kleine shoppingmall. Het is nauwelijks voor te stellen dat er in een gelikt winkelcentrum een fabriek op volle toeren draait, maar als je de geur van baklucht volgt, kom je vanzelf bij twee grote glazen deuren met de kleuren van de Nederlandse vlag. Bas: ‘ Ik vind het heerlijk dat de vrouwen zo zelfstandig werken. Ik kan me met een gerust hart op andere dingen in het bedrijf storten. Ik vind het leuk om met de verpakkingen bezig te zijn. En ik ga natuurlijk op zoek naar nieuwe klanten en kijk waar we ons het beste kunnen profileren. We experimenteren ook met de wafels, het kan altijd beter. Pas geleden hebben we de stroopwafel met chocola gelanceerd. Die slaat ook goed aan.’

Blijven dromen

Bas blijft plannen maken. Nu droomt hij ervan om de productie milieuvriendelijk aan te pakken. ‘Ik zou de fabriek graag honderd procent op zonne-energie willen laten draaien. En dan de wafels naar Nederland exporteren!’, lacht hij. ‘Ik geniet hier van iedere dag. Mensen zijn relaxter, het is niet zo overgeorganiseerd als in Nederland.’ Dat hij zo straalt kan ook komen omdat hij vader is geworden. En zo is Bas doorgedrongen tot de Braziliaanse stroopwafelmarkt, en tot in de vezels van het Braziliaanse gezinsleven. ‘Mijn leven verandert en verrijkt zich met iedere stap die ik hier zet. Er was voor mij geen betere manier geweest om naar Brazilië te komen dan met dat eerste stroopwafelijzer. ‘

Verderop in het winkelcentrum liggen de Happy Waffles van Bas en zijn vrouwen prominent in de schappen. Hij legt ze nog wat mooier neer. Daar moet je hier in Brazilië als producent zelf voor zorgen. Als hij een week niet is geweest, zijn ze letterlijk uit het schap gedrukt door andere koekjes. ‘Dat kan natuurlijk niet.’

De restjes van de afgesneden wafel komen in een grote afval bak terecht. Luana: ‘Wij nemen het soms mee naar huis. Ik woon in een arme wijk en daar zijn mensen er dol op. In het weekend deel ik de wafelsnippers soms uit en maak een hoop buren blij. ‘De werkneemsters maken zelfs thuis taart van de snippers.’

Scroll naar top